Movies Better Than Sex

N ick Cave..αχανείς οι καταστάσεις του μυαλού που δεν μπορεί να ισορροπήσει μεταξύ ονείρων, συναισθημάτων και της πραγματικότητας. Ηθική, βία, αγάπη, θάνατος, θρησκεία, δρόμος, πεπρωμένο... Κρίση του μυαλού και κάθε κώδικα ηθικής για τον άνθρωπο και τον πλανήτη. Εάν δεν υπήρχε αυτή η κρίση όλα θα ήταν διαφορετικά ίσως και ποιο απλά. Όταν ρωτήθηκε ο Nick Cave για την πολιτική ( στις ΗΠΑ ) δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει παραπάνω από δύο λέξεις..."Ugly. Wrong. There’s two thoughts about it ". Ένας καλλιτέχνης δεν χρησιμοποιεί ποτέ παραπάνω - από όσα πρέπει -  "χρώματα" ή "πινελιές" για να αποτυπώσει τις σκέψεις του...ίσως αυτό είναι η κληρονομιά που αφήνει σε όλους μας! Είναι η αλήθεια που θα πρέπει να λάβει υπόψη του όποιος την ψάχνει... Για τον Nick Cave θα ταίριαζε ότι δεν χρειάζεται να είσαι θρήσκος για να γράψεις για τον Θεό ή την αγάπη εξάλλου κάποιες έννοιες έχουν καπηλευθεί από συστήματα, "συμμορίες" και ψυχοπαθείς για να εκπληρώσουν δικά ...

Tha Clash - London Calling - “Train In Vain".. Το τρένο που χάθηκε...    Δεν ξέρω κάθε πότε επιστρέφω εδώ, εννοώ  σε αυτό το blog, τι με κάνει να σπρώχνω τα πλήκτρα αργά αλλά σταθερά για να σχηματίσω την διεύθυνση the..music..stories..κ.λπ κ.λπ. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι μου ερέθιζει το μυαλό, την φαντασία..Δεν γράφω συνήθως όταν είμαι ερωτευμένος, ούτε όταν είμαι χαρούμενος ή απογοητευμένος, δεν γράφω όταν θέλω να "κτυπήσω"ή να  εκτονώσω κάποιο συναίσθημα θυμού ή πάθους..γράφω μόνο για τις ανύποπτες στιγμές... Ανύποπτες στιγμές πχ όπως  μετά από βραδινή  επιστροφή από ένα ποτό ή ένα ραντεβού... Αυτό το διάστημα, το να πάρεις την καλή σου για μια βόλτα έως την θάλασσα ή το να πιείς κάτι με έναν φίλο σου, συνήθως κάτι που βοηθά να βγούν τα εξώψυχα προς τα έξω, είναι ένα θέμα...ίσως μια μικρή εκτώνοση που δεν θα στην πρόσφερε κάνενα blog ή καμία ανιάρη φλιάρια..πόσο μάλλον μέσα σε αυτό το "ανήσυχo" μα "έρημο" web.... Στη πραγματικότητα δεν υ...

Μήνες κρατώ το παρακάτω κείμενο στα "εκκρεμεί προς δημοσίευση" ... Το κάνω post τώρα, ατόφιο.. Μετά την ματαίωση της εμφάνισής της στο Eject 2011 ξενέρωσα, ίσως απογοητεύτηκα..Αλλά επίσης -αν και ακούγεται παράδοξο -  αισθάνθηκα λύπη και βάρος για την ταλαιπωρία της... "Δεν ξέρω εάν είναι το Ejekt Festival που υποσυνείδητα έφερε στο μυαλό μου την Amy Winehouse ή  κάποια από τα τραγούδια της που μου είχαν γίνει εμμονές..γερά κολλήματα για κάποια  περίοδο. Η τύπισα για μένα είναι κάτι σαν τον Mic Jagger , την θαυμάζω αν και αμφιλεγόμενη φιγούρα των media, των gossip περιοδικών, των blogs για την R&B και soul μουσική. Είναι αμφιλεγόμενη όχι τόσο για την χρήση ναρκωτικών με συνέπεια τις αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία της, αλλά ίσως για την στάση της απέναντι σε ζητήματα όπως τη μετανάστευση. Η αρνητική της στάση απέναντι σε μαύρους, Πακιστανούς, ομοφυλόφιλους κ.λπ και όλα αυτά σε μια μακρά περίοδο μεταξύ δικαστηριών και κλινικών σίγουρα δημιουργούν ανάμικτ...

Μένοντας προχθές λίγο πιο αργά στο γραφείο, ώρες που έχει φύγει ο περισσότερος κόσμος, ώρες που επιτρέπουν το κάτι παραπάνω στην δημιουργία , την έμπνευση ή και διάθεση, έχω αφήσει τις αισθήσεις να διαχέονται στον χώρο χωρίς να ανιχνεύουν κάτι συγκεκριμένο...ώσπου κάπου δεξιά και μπροστά αντιλαμβάνομαι ήχους, προφανώς από κάποιο pc μια και η ορατότητα στον χώρο είναι περιορισμένη. Ο ήχος είναι ηλεκτρικός με blues ύφος, slide κιθάρα και echo παραμόρφωση...βαρύς. Την επόμενη στιγμή γέρνω λίγο πίσω προς την καρέκλα, ενώ ακούω μια γνώριμη φωνή με ιδιαίτερη βραχνάδα, χροιά και ένταση να τραγουδά: "You know, you shook me, you shook me all night long You know, you shook me, baby, you shook me all night long..." Ποτέ δεν ήθελα να προσποιηθώ ότι γεννήθηκα ακούγοντας ή μεγαλώνοντας με αυτόν τον ήχο, τον ήχο που πηγάζει από τις νότιες παρυφές του Μισισίπι κάπου στο Μέμφις ή ότι μεγάλωσα ακούγοντας τα μπλούζ του Σικάγο..καμία σχέση. Μάλιστα μεγαλώνοντας στην Καλλιθέα τέλος της δεκαετίας...

Καμιά φορά  ενώ οδηγώ σκανάρω στο ράδιο διάφορους σταθμούς για να πιάσω τον παλμό της ώρας, της στιγμής και  συνήθως θα καταλήξω στις μεσαίες συχνότητες των fm, στις πιο θερμές  ζώνες ή σε κάτι πιοευχάριστο όπως ethnic ή R 'n' B.. Σήμερα όμως η συχνότητα έμεινε σε κάτι πιο δυναμικό...λίγο τα κρουστά, o δυναμισμός των riffs, το ηλεκτρικό funk..μετά από λίγο οι κραυγές που δεν έχουν να κρύψουν τίποτα από το απλό ακατέργαστο, αυθόρμητο και χειμαρρώδες πνεύμα του Έρικ Μπάρντον ...Ναι ο Έρικ Μπάρντον! Tobacco Road  το τραγούδι,  ζωντανή εκτέλεση με τους War ! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, όποιος άκουσε τον Έρικ Μπάρντον ένιωσε  ανάμεικτα συναισθήματα για τις επιλογές και τις ερμηνείες του, έμεινε εκεί  όμως για να τον ακούει, να τον κριτικάρει, να γοητεύεται και να νιώθει τον ηλεκτρισμό του στίχου να περνάει σαν ρεύμα από μέσα του...να τον τριπάει! Κάπως έτσι δηλαδή : We gotta get out of this place....από το Γύθειο στον Έβρο, από την Σάμο στη Μυτιλήνη... εάν ...

And.. how many times can a man turn his head, and pretend that he just doesn't see? The answer my friend is blowing in the wind, the answer is blowing in the wind.... Ο κύριος Ντίλαν έχει κάτι που ίσως μένει για πάντα ακριβό μυστικό, ανεξιχνίαστο και σίγουρα αναπάντητο σε αυτόν τον αιώνα ίσως και στον επόμενο που θα διανύσουμε, είναι "άγνωστος" αν και περιφέρει το μνημειώδες έργο του έως και σήμερα σε όλο τον κόσμο "ζωντανά" , ο ίδιος αυτοπροσώπως με περισσότερη διάρκεια και συνέπεια από όλους όσους έχουν επηρεαστεί από την ποίηση και την μουσική του.. Είναι απίστευτο , ο ίδιος ο μίστερ Ντίλαν να παρουσιάζει σε όλους μας όλα αυτά με το οποία κάποιοι μεγάλοι καλλιτέχνες έβγαλαν "ψωμάκι" τις τελευταίες 3 δεκατετίες ανά την υφήλιο. Είναι τραγικό αλλά και μαγικό παράλληλα... Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε  το video που τσακίζει ότι έχει να κάνει από απλές θεωρίες και καταγραφές...(φλυαρίες δηλαδή) Ο Ντίλαν γεννήθηκε στο Ντουλούθ. Στον δρόμο του μπλουζ α...

Δεν ξέρω  πόσο καλό είναι να γυρνάς πίσω σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου, σε κόσμους που δεν σχετίζονται και απέχουν πολύ από την καθημερινότητά μας. Κόσμοι που ίσως συγκρούονται νοητικά, ιδεολογικά ακόμα και ηθικά μεταξύ τους μια και η τεχνολογική ανάπτυξη ξεπέρασε κατά πολύ την πραγματική μας δυνατότητα να παράγουμε έργα, πολιτισμό, τέχνη ιδεολογίες,να δημιουργούμε χωρίς τετριμμένα, να αισθανόμαστε ελεύθεροι, να εκφράζουμε συναισθήματα, να μπορούμε να συμμετέχουμε ή να ονειρευόμαστε που ίσως είναι ότι πιο σημαντικό μένει στη παρούσα περίοδο που διανύουμε. Όλα τα παραπάνω εκφράζονταν και ουσιαστικά εκφράζονται ως τις μέρες μας μέσω ανθρώπων που τάσσονται με προσανατολισμό την επαφή και επικοινωνία του κόσμου με κάθε μορφής ανατρεπτικής τέχνης, μέσα από κάθε επανάσταση του νου και της ψυχής που θέλει να πάει ακόμα  πιο πάνω, να φτάσει στην κορύφωση των συναισθημάτων, της δημιουργίας και  της αγάπης..Σε αυτό το απαράμιλλο ταξίδι καπετάνιος είναι ο έρωτας....

Περνώντας από διάφορα τουριστικά πρακτορεία - τώρα τελευταία κυρίως - διαβάζω για διάφορους εξωτικούς προορισμούς όπως το Μιανμάρ την πρώην Βιρμανία...χώρα αναπτυσσόμενη με τροπικό κλίμα, μέρος συνάντησης θρησκειών και πολιτισμών, άνθρωποι φιλόξενοι και καθαροί με δικτατορικό όμως πολιτικό καθεστώς.. Εκτός από χιλιάδες παντός μεγέθους παγόδες, που ίσως θυμόμαστε, γιατί η Βιρμανία εκεί μας παραπέμπει ..υπάρχει μια πολιτική μάχη που κρατεί δεκαετίες με πραγματική ηρωϊδα την Αούνγκ Σαν Σούου Κίι, ακτιβίστρια υπέρ της δημοκρατίας, πολιτική αρχηγό κόμματος και πρώην Πρωθυπουργού που δεν της παραδώθηκε η εξουσία από το καθεστώς των στρατιωτικών το 1990 μετά από νίκη της στις εκλογές! Η γυναίκα αυτή είναι σύμβολο ηρωικής αλλά ειρηνικής αντίστασης σε όλο τον κόσμο..αυτό μας θυμίζει την στάση του Γκάντι σε ανάλογα θέματα στις Ινδίες και πιο συγκεκριμένα αυτό που διακύρητε δηλαδή τη μη βία ..Για τον ειρηνικό αγώνα της για την ελευθερία το 1991 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, όπως επίση...

Το Joshua Tree, album που μας συντρόφευε στα μυστικά, μουσικά, προσωπικά μας ταξίδια κυκλοφορεί μετά από 20 χρόνια, με bonus tracks, b-sides, dvd, live εμφανίσεις και συλλεκτικό βινύλιο. Ο Bono ερμηνεύει ένα αγαπημένο του τραγούδι που δεν υπήρξε ποτέ στο track list του επιτυχή αυτού δίσκου, τραγούδι νιότης και αίσθησης γύρω από πράγματα και καταστάσεις που ζούμε σήμερα ακόμα πιο έντονα...το τραγούδι δεν συμπεριλήφθει στο αλμπουμ λόγω του ότι δεν ήταν έτοιμο. Ο Bono εμπνέεται από την εργασία του στην Αιθιοπία κατά την περίοδο μεγάλων λοιμών...Μας το εξηγεί και τραγουδά για μας:" Το κύμα της θλίψης .." ...... Blessed all of you with an empty heart For you got nothing from which you cannot part Blessed is the egoIt's all we got this hour Blessed is the voice that speaks truth to power Blessed is the sex worker who sold her body tonight She used what she gotTo save her children's life Blessed are you, the deaf cannot hear a scream Blessed are the stupid who can dream Bles...

Αυτές τις ημέρες, όπως είπα σε προηούμενο ποστ, καταφύγιο βρίσκει κάποιος μόνο στη μουσική..που μας μιλάει πιο καθαρά απ' ότι οι κιτρινισμένες αράδες του "ελεύθερου" τύπου. Ο χαφιές..οι μάλλον οι χαφιέδες υπάρχουν ανάμεσά μας, κάποιοι από αυτούς αποθεώνονται σήμερα... Ο χαφιές Λάσπη ο σκοπός σου το χνάρι που άφησα για σένα χαφιέ Πίσω μου πάντοτε θα 'ναι ο προορισμός σου αλλά δικιά μου η αγάπη που σου λέει ποτέ Θα ψάχνεις να με βρεις στα bar μ' αλκοόλ της προδοσίας Μα 'γω κρυμμένος σε κορμιά και φίλων όνειρα γλυκά Θα σε τυφλώνω μ' ένα flash ακολασίας Γιατί δικιά μου η ακριβή ηδονή δικοί μου οι ψυχοχειρουργοί με την αρρώστια μου υγιή να σε κρατάω στο κορμί να ψάχνεις μες στον πάτο κάθε ακαθαρσίας νομίζοντας πως θα με βρεις μεσ' στα σκατά, σκατό της εξουσίας Μόνος σου με σένα μια γλώσσα είναι το κορμί σου όλο χαφιέ και όσα κερδίζεις μοιάζουνε να 'ναι χαμένα ο φόβος και τα φράγκα σ' έκαναν λακέ Δεν ξεχωρίζεις πια τι 'ναι σωστό τι λάθος και τη ...

Τελικά ήταν μια μαγική βραδιά γεμάτη με ήχους που σε ταξιδεύουν. Ο Mark Knopfler, η κιθάρα, η φωνή και η ψυχή των Dire Straits ήταν ο καπετάνιος σε ένα μουσικό ταξίδι του Αθηναϊκού κοινού μέσα σε ένα καράβι ήχων και χρωμάτων. Η εναλλαγή των κιθάρων (ακόμα και στο ίδιο κομμάτι) η κλασσική χροιά της φωνής του, αυτή τη φορά είχαν εμπλουτιστεί με ένα υπέροχο σκοτσέζικο βιολί και σε συνδυασμό με τις folk/country επιρροές του, προσπάθησε να δώσει το τωρινό στίγμα του : Δεν είμαι οι Dire Straits, είμαι ο Mark Knopfler. "Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω, δήλωνε ο ίδιος όταν ανέβω στη σκηνή και παίξω το "Sultans Of Swing" το "Money For Nothing", το "Romeo & Juliet" ή το "Brothers In Arms" είναι επειδή το θέλω. Σημαίνει πολλά για εμένα το γεγονός ότι κάποιο τραγούδι έχει σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων". Έτσι έλεγε και είχε δίκιο εν μέρει ( Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω ) αλλά τελικά μας άφησε μια περίεργη γεύση καθώς δεν έπαι...

Στις διαχωριστικές γραμμές της Κύπρου χαράκτηκαν βαθιά μέσα μας ιστορίες αξέχαστες, εικόνες ντροπής και πόνου που κανένας δεν έχει ξεχάσει...Tάσος Iσαάκ και Σολωμός Σολωμού και άλλες πολλές ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους του παρακράτους που δεν άφησαν να ζήσουν ειρηνικά οι δύο λαοί.. Στο Δουβλίνο επίσης με "πολιτικό" διαχωρισμό ομόδοξων εναντίων ετερόδοξων..στιγερά σύγχρονα εγκλήματα που διαπράτονται καθημερινά υπό την σκέπη της Ε.Ε..καθημερινές δολοφονίες και μπαράζ τρέλας που θυμίζουν την Ματωμένη Κυριακή του Γενάρη του 1972.. Όλα αυτά πρέπει να μας διδάξουν ότι δεν έχει σημασία τελικά εάν είσαι Καθολικός ή Προτεστάντης, Άραβας ή Εβραίος ή ότι άλλο...ο κόσμος απλά υποφέρει, βασανίζεται σε φυλακές για πολιτικά "εγκλήματα"..βασανίζεται για μια επιθυμία ΜΟΝΑΔΙΚΗ την Ελευθερία..χωρίς κανείς να κάνει ένα βήμα συναίνεσης, συνεννόησης..να μπουν κάποια βασικά πράγματα στο "τραπέζι"...το μίσος πλαγιοκτυπά συνεχώς την αγάπη, που αφήνει ανήμπορη την αλήθεια α...

Ταξιδεύοντας άκουγα το τραγούδι Don't believe a Word των Thin Lizzy και αναρωτιόμουν πότε και για ποίον το έγραψαν..πολύ επίκαιρο το θέμα και μας αφορά. Μήπως αναγνωρίζετε για ποίον είναι; Πάντως γράφτηκε από τον Phil Lynott το 1976 με την πρέπουσα ειλικρίνεια...ενός πραγματικού ρόκερ. Η αλήθεια που καίει.. Don't Believe a Word Dont believe me if I tell you Not a word of this is true Dont believe me if I tell you Especially if I tell you that Im in love with you Dont believe me if I tell you That I wrote this song for you There might be some other silly pretty girl Im singing it to Dont believe a word For words are only spoken Your heart is like a promise Made to be broken Dont believe a word Words can tell lies And lies are no comfort When theres tear in your eyes Dont believe me if I tell you Not a word of this is true Dont believe me if I tell you Especially if I tell you that Im in love with you Dont believe a word baby...

Γυρνώντας στα στέκια του Κεραμεικού ομολογώ ότι έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι πρωτόγνωρο όσον αφορά το υλικό και άυλο επίστρωμα που καλύπτει σαν πέπλο αέρα από την Θηρεσία το κομμάτι αυτό της Αττικής....αέρας που φέρνει άρωμα "διεγερτικών" ελαίων από κερί και ατμό. Εάν συνοδεύεσαι, το ταίρι σου ανταποκρίνεται άμεσα νομίζοντας ότι ο κόσμος αποτελεί απλά διακόσμηση μινιμαλιστική στο μεταμοντέρνο τοπίο...ερωτικό κάλεσμα που το κρεβάτι απλά αποτελεί κορύφωση και τίποτα άλλο. Εάν δεν συνοδεύεσαι και βρεθείς να πίνεις με φίλους σου στο 2ο δεξιά μπαράκι στην τοποθεσία 25 μοίρες δεξιά από τις 45...(όποιος κατάλαβε κατάλαβε!)θα αντιληφθείς ότι ο DJ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια καρικατούρα που συμμετέχει στο κόμικ Βαβέλ..ή μάλλον στο φεστιβάλ κόμικ που δεν γίνεται καθόλου τυχαία στο Γκάζι. Πέρασα από το μπαρ πήρα την μπύρα..και γέμισε ο χώρος "πεταλούδες" ενώ το Butterfly's Dreams του Badalamenti μου θύμισε να αθετήσω για μια ακόμη φορά την υπόσχεσή μου για γάμο....

Το μεγαλείο του ανθρώπου ίσως έγκειται σε λίγα, λεπτά μα ουσιώδη πράγματα ή χαρακτηριστικά.. Οι σχέσεις μεταξύ φίλων, συνεργατών, ζευγαριών ή απλά εραστών το αποδεικνύουν καθημερινά, σχέσεις που θα δοκιμαστούν μέσα από μικρά καθημερινά πράγματα και όχι από πολέμους, μάχες και ίσως μεγάλα προβλήματα. Η επαφή των ανθρώπων και η πραγματική διάσταση της σχέσης αποκαλύπτεται όταν υπάρχει ευτυχία, ευημερία και επιτυχίες στην μία ή την άλλη πλευρά, στον έναν ή στον άλλον δηλαδή...Αυτό που έλεγαν ότι οι πραγματικές σχέσεις κρίνονται στα δύσκολα, ισχύει μεν αλλά έχει αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια μια και η νοοτροπία μας, που δυστυχώς διακατέχεται από ανταγωνιστικά ένστικτα, αναφέρεται όχι τόσο στις προσωπικές μας επιλογές, δράσεις ή παραλείψεις αλλά στο τι κάνει ο διπλανός, ο φίλος, ο συνεργάτης, η σύντροφος...οι παραλείψεις, τα λάθη αλλά και οι επιτυχίες του( αυτές πληγώνουν!!) Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν αυτόματα μια και βίωσα αυτό το διάστημα δυσάρεστες αλλά ευτυχώς και ευχάριστες επί ...

Η ελευθερία της τέχνης σε κάνει να ακούς τα χρώματα ή να βλέπεις τους ήχους. Η επιρροή της οπτικής τέχνης στην μουσική είναι τεράστια...Ταινίες ή φωτογραφικό υλικό έχουν εμπνεύσει μουσικούς και το αντίθετο βέβαια. Είναι γνωστό επίσης ότι μεγάλες επιτυχίες συγκροτημάτων δημιουργήθηκαν μέσω οπτικών εμπνεύσεων όπως για παράδειγμα το "Smells Like Teen Spirit" των Nirvana. Κολιτός φίλος του Κερτ είχε γράψει σε τοίχο του το "Kurt Smells Like Teen Spirit"...... Το τι ήταν βέβαια το teen spirit το έμαθε ο Kurt αρκετά μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου..(Ήταν ένα αποσμητικό και όχι ένα επαναστατικό μήνυμα όπως νόμιζε ο Κερτ!). Η είδηση που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες για τον θάνατο της Lucy O'Donnell, έμπνευση στην ουσία του 4χρονου γιου του John Lennon και όχι του γνωστού Σκαθαριού για να γράψει το γνωστό τραγούδι "Lucy in the Sky with Diamonds"...έφερε στην επικαιρότητα το συγκρότημα για άλλη μια φορά! Το τραγούδι γράφτηκε από τον John και τον Paul Mc...

Το περασμένο Σ/Κ κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα παλαιών φωτογραφιών, ήρθαν στα χέρια μου φωτογραφίες 10ετίας και ίσως λίγο παραπάνω ετών. Εκεί που στάθηκα λίγο ήταν στην Σαντορίνη και αυτό γιατί,  κάποια από τα μέρη που απεικόνιζουν οι φωτογραφίες, πλέον δεν υπάρχουν ή έχουν καθολικά αλλάξει...Δεν θα ξεχάσω την Ραστώνη, το beach bar ( original περίσσας ) και βέβαια την παλαιά Tithora στην Καλδέρα.  Η μνήμη μου την συγκεκριμένη στιγμή ανακαλούσε ήχους που ταυτίστηκαν με την εποχή, το μέρος και τη διάθεσή και χωρίς καν να προσπαθήσω να θυμιθώ με κυρίευσαν ήχοι από το Pride ( U2 ) , Disappear ( INXS ) , Don't you forget about me ( Simple Minds ) ... Εκεί όμως που στάθηκα λίγο παραπάνω με την σκέψη μου ήταν στην μη καθορισμένη και αλληλοσυγκρουόμενη διάσταση που έχει δωθεί από τα media στην προσωπικότητα του  Michael Hutchence τραγουδιστή για 20 χρόνια των INXS.    Πραγματικά δεν θα θεωρούσα αινιγματικές προσωπικότητες τον Bono, τον Edge ή τον Jim Ger...είναι όλοι μουσικοί αξιόλογοι πο...

Απολάυστε το, απλώς το αναρτώ για να επανέλθουμε και σε λίγο πιο καλλιτεχνικά θέματα από αγώνες ποδοσφαίρου, οι οποίοι καθίστανται ανεπίκαιροι, πολύ γρήγορα!!! ΕΔΩ .

Tο νέο  άλμπουμ των U2 είναι η συνέχεια του How To Dismantle an Atomic Bomb (2004) και το συγκρότημα πρόκειται να πραγματοποιήσει περιοδεία μέσα στο 2009 για την προώθησή του.    Η επίσημη ημέρα κυκλοφορίας είναι η 2 Μαρτίου και την παραγωγή έχουν αναλάβει ο  Brian Eno  και ο  Daniel Lanois  που έχουν συνεργαστεί πολλές φορές με τους U2 καθώς και ο  Steve Lillywhite . Βέβαια το πρώτο signle θα το παρουσιάσουν στα BRIT awards στις 18 Φεβρουαρίου. Το λιτό εξώφυλλο του album απεικονίζει το σημείο που συναντιούνται  ουρανός και θάλασσα  και είναι μία φωτογραφία από τον Ιάπωνα καλλιτέχνη/φωτογράφο,  Hiroshi Sugimoto .    Όλα καλά έως εδώ, αυτό που ίσως με βάζει σε σκέψεις είναι η πολύ έντονη θέληση του συγκροτήματος να συμμετάσχει στην εκδήλωση που διοργανώνεται σήμερα 18 Ιανουαρίου στο Μνημείο Λίνκολν στην Ουάσινγκτον, προς τιμήν του εκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.    Πολύ αίμα χύθηκε  πριν την ορκωμοσία με τις άτυπες ευλογίες του Ομπάμα, μετά τις 20 Γενάρη η σφαγές ...