Τελικά ήταν μια μαγική βραδιά γεμάτη με ήχους που σε ταξιδεύουν.
Ο Mark Knopfler, η κιθάρα, η φωνή και η ψυχή των Dire Straits ήταν ο καπετάνιος σε ένα μουσικό ταξίδι του Αθηναϊκού κοινού μέσα σε ένα καράβι ήχων και χρωμάτων. Η εναλλαγή των κιθάρων (ακόμα και στο ίδιο κομμάτι) η κλασσική χροιά της φωνής του, αυτή τη φορά είχαν εμπλουτιστεί με ένα υπέροχο σκοτσέζικο βιολί και σε συνδυασμό με τις folk/country επιρροές του, προσπάθησε να δώσει το τωρινό στίγμα του : Δεν είμαι οι Dire Straits, είμαι ο Mark Knopfler.
"Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω, δήλωνε ο ίδιος όταν ανέβω στη σκηνή και παίξω το "Sultans Of Swing" το "Money For Nothing", το "Romeo & Juliet" ή το "Brothers In Arms" είναι επειδή το θέλω. Σημαίνει πολλά για εμένα το γεγονός ότι κάποιο τραγούδι έχει σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων".
Έτσι έλεγε και είχε δίκιο εν μέρει (Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω) αλλά τελικά μας άφησε μια περίεργη γεύση καθώς δεν έπαιξε πολλά τραγούδια που έχουν «σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων».
Στα αρνητικά της συναυλίας ήταν η μικρή διάρκεια, ο "όχι τόσο καλός ήχος" που έμοιαζε να μην αντέχει τη δύναμη της κιθάρας του, η μη καλή προφορά των λέξεων (αυτό υπήρχε πάντα - εξάλλου δεν λάτρεψε κανείς τους Dire Straits για τον στοίχο τους αλλά για τις υπέροχες μελωδίες) και κυρίως η απότομη αποχώρηση από τη σκηνή (ακριβώς 2 ώρες) χωρίς να πούνε ούτε γεια (χαιρέτισαν όμως) και χωρίς να ικανοποιήσουν τον κόσμο που φώναζε ρυθμικά "Money for Nothing" - το πιο γνωστό τραγούδι των Dire Straits που δεν ήταν τελικά μέρος του set list. Γενικά πολλά γνωστά κομμάτια δεν παίχτηκαν και ήταν προφανής η προσπάθεια του Mark να προωθήσει το νέο του άλμπουμ που κυκλοφόρησε πέρσι " Kill To Get Crimson".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου