Δεν υπάρχουν διαστάσεις στην μουσική και όρια..δεν εξαντλείται η έμπνευση, όσο ζει κάποιος ακούει και γεύεται νότες, διαφορετικές νότες...είναι σαν να γνωρίζεις ανθρώπους, διαφορετικούς και μοναδικούς...έτσι είναι το τραγούδι, κάτι που πορεύεται μόνο στον χρόνο.
Για την Anastacia ενώ μου άρεσε η βραχνάδα της φωνής της δεν θα έλεγα ποτέ κάτι παραπάνω από τα εξής:..rythm & blues με ποπ χαρακτήρα, ωραία γυναίκα με ύφος κάτι παραπάνω από ώριμου Θηλυκού με κεφαλαίο θ .. καταλαβαίνετε περισσότερα οι άντρες (#$@#$&*#%)..
Δεν έμαθα όμως ποτέ από ενδιαφέρον περισσότερα γι αυτήν, τυχαία όμως αντιλήφθηκα ότι αυτά τα χρόνια που τραγουδάει έχει μια πολύ μεγάλη περιπέτεια υγείας...καταλαβαίνετε ποια αρρώστια εννοώ, η κοπέλα εδώ και χρόνια ζει με την ασθένεια και δείχνει δυνατή, θέλει να είναι δυνατή και να ζει τις στιγμές της ζωής ως μοναδικές…
Where do i belong
Life doesn't promise a bed of roses
Or white knights
Fields of emotions I'm trapped in darkness
Why me
Save me
To win this twisted war inside me
Won't justify the pain
Life doesn't promise a bed of roses...
Απόσπασμα συνέντευξης:
"I'm not scared of death and if that's where I was going to have to go I was going to enjoy life until it had to take me, to the best of my ability.
I don't live in a doom and gloom philosophy. It was scary to hear the word cancer. It was scary to hear it was malignant. But I was going to try to fight it."
21/04/2004
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου